Moeder

Moeder


Moeder, die ons na de bevruchting meer dan 9 maand warm in haar schoot en nog warmer in haar hart heeft rondgedragen, innerlijk het beste van zichzelf heeft gegeven, naar best vermogen.
En dan de verlossing: haar kindje loslaten, en het zoveel mogelijk zijn eigen leven gunnen, eigenzinnig. Eerst aan en tegen haar lijf, moedermelk inbegrepen.
En al haar zorg en liefde, terwijl het kleine wondertje zelf aangeeft dat het wat nodig heeft, en al de rest gissen en zelf invullen.
En dan begint het schatje te kruipen, …. en al gauw te stappen, verder en verder, en zich stapje na stapje meer zelfstandigheid toe te eigenen, om de wereld steeds verder te verkennen. Dikwijls tot grote angst van moeder.
Die haar best blijft doen om altijd klaar te staan om haar kleine op te vangen als hij haar nodig heeft, als hij moe is, of geschrokken is , of zich pijn heeft gedaan… moeders zijn al gauw specialisten in het opvangen, in het wegsussen van zoveel verdriet en het opvangen van zoveel onmacht en ellende.
Als de kleine zijn batterijen weer opgeladen heeft, dan is er weer geen houden aan, want dan rukt het kindje zich weer los, op naar het volgende avontuur. En de volgende opvang.

Maar soms is Moeder- oneindige toeverlaat- er niet. Teveel werk, teveel zorgen,… overvraagd kan moeder zelf ook in moeilijkheden geraken…moeilijk, moeilijk, zwaar, …zingt Brigitte Kaandorp. Het kind in zijn kwetsbaarheid voelt zich al gauw afgewezen.
Hellinger noemt dat: UNTERBROCHEN HINBEWEGUNG: het kind kan niet meer terug bijtanken bij moeder, en wat ontgoocheld, verbitterd besluit het KIND zijn eigen leven zelf neer te zetten, los van moeder.
Erg is dat, want vooral de wereld van moeder is het fundament waarop het kind zijn persoonlijkheid kan opbouwen. En hoe moedig ook bedoeld, nu bouwt het kind op zijn manier, als het ware op los zand, met alle gevolgen: barsten, inzakkingen, verschuivingen…

In plaats van gewoon lekker WARMhartig en ontspannen te functioneren, genietend in het hier en nu, vervallen wij  gemakkelijk in koude, afstandelijkheid, eenzaamheid, stress, strijdend met van alles en met de tijd: met de toekomst die niet meer is dan een geprojecteerd spiegelbeeld van het verleden, dat ook niet bestaat, hier en nu.
Een groot innerlijk gevecht met onszelf. Zelfliefde is de moeilijkste opdracht van ons leven hier op aarde.
Dat kan maar op een natuurlijke manier : hoe meer je in de eerste levensjaren kunt aansluiten bij de hartverwarmende moederenergie, des te makkelijker bouwen wij een warmhartige persoonlijkheid op.

Wat hebben zij nodig? Liefde. Maar als volwassene zou je van moeder moeten geleerd hebben om aandacht en liefde voor jezelf te hebben. En dat blijkt niet mee te vallen. Zelfliefde is voor eenieder blijkbaar een van de moeilijkste opdrachten van ons leven hier op aarde.
Dat kan maar op een natuurlijke manier : hoe meer je in de eerste levensjaren kunt aansluiten bij de hartverwarmende moederenergie, des te makkelijker bouwen wij een warmhartige persoonlijkheid op.

Op Instituut Orshof bieden wij eenieder die de kwaliteit van zijn natuurlijk leven wil onderzoeken en verbeteren unieke kansen.

De volgende familieopstellingsdag op Zondag 12.05.19 vieren we in Vlaanderen Moederdag.
Een unieke gelegenheid om je innerlijke verhouding met moeder middels je opstelling onder ogen te zien- alles is immers zoals het is – , en middels buigen, accepteren, loslaten, bij te sturen.

Voor alle moeders onder ons, Fijne Moederdag!
Ivo